We kregen onlangs een mooie vraag van een ouder:
“Ik bied mijn kinderen regelmatig een sensory bin aan, gewoon vrij spel, zonder doel of opdracht. Ondanks de variatie aan materialen willen ze er niet mee spelen. Ze zijn nochtans niet vies van water, zand, slijm of slijk. Hoe komt dit? Doe ik iets verkeerd?”
Een heel herkenbare vraag. En het korte antwoord is: nee, je doet niets verkeerd.
We vroegen door en wat bleek? Deze welpjes brengen veel tijd buiten door. Ze spelen in gras en modder, bouwen kampen, fietsen door plassen en verzamelen takken, stenen en bladeren. Ze krijgen dag in dag uit rijke sensorische input, gewoon door te leven, te spelen, te bewegen en buiten te zijn.
Dan is het eigenlijk niet zo vreemd dat een sensory bin met droge pasta of gekleurd rijst geen onmiddellijke aantrekkingskracht heeft. Die bak is, hoe mooi ook samengesteld, niet noodzakelijk. Er is simpelweg geen nood. Maar lees even verder…
Sensorische prikkels zitten niet in een bak
Sensorisch spel hoeft niet altijd georganiseerd of gestimuleerd te worden. Het hoeft geen thema te hebben, geen vaste vorm, geen stappenplan. In een natuurlijke, beweeglijke dag zit vaak meer sensorische rijkdom dan in eender welk spelconcept. Denk aan:
de wind op je gezicht
het kraken van bladeren onder je voeten
het vasthouden van een tak met mos
het klimmen op ongelijke stenen
het voelen van natte kleding na een regenbui
het horen van vogels, verre stemmen, dichtgeslagen deuren
Dat is allemaal sensorisch. Het is spontaan, echt en ongefilterd.
Buiten zijn is zintuiglijker dan we denken
Wanneer een welpje buiten speelt, worden alle zeven zintuigen op een natuurlijke manier geprikkeld. Niet alleen de klassieke vijf, maar ook het evenwicht (vestibulair) en het lichaamsgevoel (proprioceptie). Buiten springen, rennen, hangen, klimmen, kruipen en balanceren doet iets met een lichaam. Het versterkt coördinatie, lichaamsbesef en zelfvertrouwen. Het helpt ook om prikkels beter te reguleren en geeft een gevoel van rust en ruimte. Buiten gebeurt de sensorische integratie vanzelf, zonder dat je het organiseert.
Je welpje heeft genoeg
Als een welpje geen interesse toont in een sensory bin, wil dat niet zeggen dat het spel geen waarde heeft. Het zegt alleen iets over de behoefte van dat moment. In dit geval was er geen gemis, omdat er al volop sensorische ervaringen zijn in het dagelijkse spel. Het is niet dat de sensory bin niet goed is, maar dat het niet nodig is.
Een sensory bin mag er ook zijn
Dit betekent natuurlijk niet dat een sensory bin geen waarde heeft. Sommige welpjes hebben juist wél baat bij een overzichtelijke, afgebakende prikkelplek. Een sensory bin kan rust geven, nieuwsgierigheid wekken of helpen om nieuwe materialen te verkennen in een veilige context. Zeker voor welpjes die minder vanzelf sensorisch durven ontdekken of snel overweldigd raken, kan het net een uitnodiging zijn om in hun eigen tempo te voelen, ruiken en ontdekken.
Het gaat dus niet om goed of fout. Niet om ‘natuurlijk’ versus ‘kunstmatig’. Het gaat erom dat je afstemt op wat je welpje nodig heeft. Soms is dat een modder in de tuin en rennen in het park, soms een bak met gekleurde rijst in de woonkamer. Allebei is goed.
We willen maar zeggen dat…
Sensorisch spel is geen wedstrijd. Er zijn geen punten te verdienen. Het hoeft niet veel, het hoeft niet vaak, het hoeft niet altijd hetzelfde. Kijk naar je welpje, kijk wat het opzoekt en volg daarin mee. De ene dag buiten, de andere dag binnen, soms niets. Ook dat is genoeg.
Wil je graag meer leren over sensory play? Schrijf je dan nu in voor onze masterclass ‘Sensory play anders bekeken’ waarin we dieper in gaan op wat sensory play nu echt is, wat doet het écht met het lichaam van je kind, het zenuwstelsel, het brein in ontwikkeling? En hoe bied je het aan zonder dat het je kind overweldigt en dat al helemaal in een drukke klas, kinderopvang of thuisomgeving? En nog zoveel meer natuurlijk.




